DE COLUMN VAN JOHN BOOTSMAN
Bij mijn toezegging aan de familie Iwema voor het schrijven van mijn maandelijkse column heb ik dat niet gedaan met de intentie om via deze weg een privé-discussie te gaan voeren. Ik ga dat nu niet doen en zal dat ook in de toekomst niet gaan doen. Wel lijkt het me verstandig, gezien enkele reacties, dat ik deze februari-column in z'n geheel besteed aan resp. het wat uitvoeriger in gaan óp de AAEP-aanbevelingen, steroïdes en wat "doping-issues" in het algemeen!!! In het navolgende stuk ga ik niet in op persoonlijke e-mails maar zal gewoon proberen mijn standpunten wat uitvoeriger te belichten.
Het is, achteraf, allemaal wat langer geworden dan gepland c.q. bedoeld . TIP: Print het uit, 6 pagina's totaal, lees het wanneer het U een keer uitkomt. Sommige passages zouden voor U informatief kunnen zijn .
Het feit alleen al dát een zo machtige bond als de AAEP ( American Association of Equine Practioners) een werkgroep opricht om meer controle en toezicht te hebben c.q. krijgen op het gebruik van div. medicatie op openbare veilingen (in Noord Amerika) wordt natuurlijk niet zomaar van de ene-op-de-andere dag geboren. Daar gaat een heel proces c.q. traject aan vooraf. Waarom zouden ze die aanbevelingen doen waarbij ze stellen dat er in "the horse's system" (zowel jaarlingen als 2-jarigen) alléén non-steroïde ontstekingsremmers mogen voorkomen bij "the horses" die op de veilling-terreinen aangeboden worden? Het antwoord ligt mede opgesloten in één van hun andere aanbevelingen: Mócht het zo zijn dat er in "the horse system" substanties voorkomen als anabole-steroïde, testosteron, spierrelaxers, andere spierstimulanten etc. dan zou de koper van dat desbetr. paard het recht moeten hebben de koop ongedaan te maken als hij dat wenst. Dit, zo recommendeert de AAEP, om de koper te beschermen bij hun, zeker in de volbloed-business, vaak torenhoge investeringen.
Je zal maar de koper zijn van zo'n prachtig jaarling die, zo uit een sprookjesboek geslopen, eruit ziet als één-en-ál NATUURLIJK gespierd talent. Of een 2-jarige die, nét via een veiling gekocht, er veel sterker en gespierder uitziet als al die andere paarden die U al die jaren voorheen gehad heeft. En bovenal ook nog veel sneller! En dan komt de klap: Naarmate de tijd vordert, en het paard door uw toewijding en inspanning (kosten !) van training en voeding alleen nog maar béter zou moeten gaan worden, gebeurt precies het tegenovergestelde. Daar wordt je niet echt blij van, dat kan ik U garanderen en ik kan het weten, want ik heb het zélf een keer aan-den-lijve ondervonden als deel-eigenaar van een in Nederland gekocht jaarling. En nu moet ik oppassen want het gaat mij er niet om iemand te bevuilen (ik zal zo meteen ook uitleggen wáárom) maar het feit ligt er gewoon dat wij toen veel tijd geld én illusie verloren hebben aan een paard dat wij, ten-einde-raad, in handen gaven van Feby v.d. Hoven, die ons later mededeelde (na flink wat onderzoek en wéér kosten) dat het paard in zijn jeugd structureel anabole-steroïde toegediend moet hebben gekregen. Het lag niet aan de trainer en het lag niet aan het paard dat het dier 12 maanden later, bij-wijze-van-spreken, minder "spiermassa" had dan ten tijde dat wij hem kochten. Het dier was gewoonweg niet de NATUURLIJKE Adonis die wij kochten als jaarling maar een doodnormaal en correct jaarling waar er 13 van in een dozijn gaan. Niks mis mee overigens; alleen die ILLUSIE, die wij op de jaarling-veiling héél duur betaalden, die werd ons oneerlijk voorgespiegeld. Niets meer en niets minder. En omdat zo een soort gebeurtenis juist in de USA absoluut geen uitzondering is, dáárom heeft de AAEP de (boven omschreven) werkgroep in het leven geroepen.
In de volbloed-industrie in Noord-Amerika werden vorig jaar op de JAARLING SALES, met Keeneland en Fasig-Tipton staande voor de overgrote meerderheid, een totaal van 13.786 paarden aangeboden; 10.130 jaarlingen werden er daadwerkelijk verkocht voor een onwerkelijk gross totaal van ruim US $ 554 miljoen wat een gemiddelde van US $ 54.700,= per verkocht jaarling!!! Duurste jaarling werd een hengst van Storm Cat uit de Grade 1 winnares Tranquility Lake, voor maar liefst US $ 9.7 miljoen. Verder werden er in Noord Amerika 1.820 volbloed-veulens daadwerkelijk verkocht voor een gross totaal van bijna US $ 80 miljoen dus een gemiddelde van US $ 43.800,= per veulen. Het meeste werd er betaald voor een veulen van de hengst Unbridled's Song uit de Storm Cat-merrie Zing en wel US $ 1.7 miljoen. Verder werden er in Noord Amerika bij de volbloeds ook nog 3.133, 2-jarigen via de veiling verkocht voor een gross totaal of bijna US $ 191 miljoen, een gemiddelde US $ 61.000,= . Hier werd het meest betaald voor de 2-jarige hengst Ever Shifting (v. Tale of the Cat), somma US $ 5.2 miljoen . (Rest mij nog te vermelden dat er ook 5.358 fokmerries verkocht werden voor US $ 309 miljoen, gem. van US $ 57.500 met duurste fokmerrie Ashado voor US $ 9 miljoen . Maar deze groep, de fokmerries dus, zal de AAEP het minst intresseren.) Een simpele rekensom leert ons dus dat er in Noord Amerika vorig jaar door moedige "kopers" voor in totaal US $ 825 MILJOEN geïnvesteerd is in (volbloed) veulens, jaarlingen en 2-jarigen. Het moge duidelijk zijn dat deze tak van horse-industrie een grote bijdrage levert aan sectoren als werkgelegenheid, agrarische producenten, toeleveranciers en andere nijverheden, zeker in een staat als Kentucky. Er is de diverse overheden daar dus álles aan gelegen om deze vitale groep van kopers/investeerders, die deze "carroussel" ieder jaar weer dé ( van-levensbelang-zijnde) financiële injectie geven, tot het uiterste te beschermen tegen "steroïde-misbruikers" en andere vormen van malversaties die het vertrouwen van potentiële kopers c.q. investeerders zouden kunnen schaden. Dat is feitelijk de belangrijkste opdracht die de werkgroep van de AAEP heeft meegekregen.
Nu terug naar Nederland. Zoals ik al zei wil ik zeker geen mensen bevuilen (en het gaat naar ik hoop en aanneem maar om een enkeling) en ik wil óók niet, zoals iemand beweerde, mijn "concurrenten" in een kwaad daglicht stellen. Ik dacht dat wij met STAL BOKO op de baan genoeg bewezen hebben en daarmede dus óók, lijkt mij, bewezen hebben niet bang te hoeven zijn voor concurrentie. En feitelijk is voor Stal BOKO binnen Nederland maar een kleine groep van échte "concurrenten", "grote fokkers", áls je die term dan per sé wilt gebruiken, die (mede qua kwaliteit én grootte) een beetje in dezelfde "vijver van eigenaren" vissen. En toevallig ken ik de meesten zelf goed, weet dat ze serieus en goed werk leveren en heb voor deze collega's louter en alleen maar respect. En daarbij komt, dat geld natuurlijk in de USA net zozeer als hier voor Nederlandse fokkers, dat "steroïde-misbruikers", goed beschouwd, alléén slechts concurrenten zijn t/m de jaarling-veilingen . Ze creëren in mijn ogen een valse voorstelling van de waarheid en profiteren daar dan kortstondig van, een waarheid die hen later op de baan c.q. in de resultaten echter dubbel en dwars weer inhaalt …….. Maar nogmaals, voor zover ik weet (en aanneem) handelt het in Nederland maar om een paar gevallen. Zoals ik in mijn vorige column al kort beschreef: Ik geloof als fokker zelf helemáál niet in het gebruik van anabole-steroïde, testosteron etc. en heb het mijn paarden nooit gegeven enzal het ook nooit gaan geven; je kunt het trouwens, met een beetje getraind oog, (vaak) zien aan het groeps-gedrag van de jaarling-merries. Mijn 2 motto's bij de opfok van veulens en jaarlingen zijn: Goede kwaliteit/voedingswaarden hardvoer en ruwvoer (motto : "goedkoop is duurkoop") en dan kunt U het voor de rest simpel houden (motto: "keep it simple stupid" ), b.v. 3 maal daags 750 gram hardvoer en vrij c.q. onbeperkt ruwvoer. Maar, essentieel daarbij, vooral véél bewegings-vrijheid!!!!! En niet onbelangrijk: Een goed, scherp wakend oog. Een oog zoals Boko Stables dat in Nederland heeft in Elbert v.d. Pol, een oog dat op tijd signaleert en daarop de juiste acties onderneemt bij zowel de verlossingen, de gynaecologie als bij de latere opfok v.d. veulens c.q. jaarlingen. Altijd scherp zijn!! Veulens, om een voorbeeld te noemen, kun je in 12 uur verspelen, bij b.v. rhodococcus, indien je het niet op tijd signaleert.
Op het gebied van "paardensport" en onze moraal moet ik altijd terugdenken aan de analogie die Stanley Bergstein zo mooi beschilderde in zijn artikel in "Hoofbeats" van zo'n jaar geleden. "It's 10 in the morning; do you know what shots your horse got today??". Hij omschrijft heel mooi de overeenkomst, zoals hij die ziet tussen, "eigenaren die van hun paarden houden mét de sport die erbij hoort", en hóe het bedrijven van deze "paardensport" voor deze mensen hetzelfde zou moeten voelen als het opvoeden van hun kinderen!!
Vrij vertaald: "Je hebt alle hoop en aspiraties bij de start; je krijgt alle pieken en dalen op je weg; er komen ziektes en zeertes; taken worden volbracht maar net zo gemakkelijk afgewisseld met slechte prestaties; uitblinkende momenten zijn nét zo nabij als de wanhoop ….. Je doet je best en hoopt er het beste van; en wordt uiteindelijk ook beloond míts je goed werk geleverd hebt, als je tenminste geluk hebt!!! Geluk heb je nodig want je kind kan, ondanks ál jouw inspanningen, in verkeerd gezelschap terecht raken en daar de konsekwenties van ondervinden; en dat geld precies evenzo voor uw paarden ……
" Moraal: "Het is (hopelijk) ondenkbaar dat U iémand (schooljuf, dokter of welk iémand dan ook) het zou toestaan uw kind te behandelen/injecteren met wát-voor-spul-dan-ook als er al een minimale kans is dat uw kind er blijvende schade door op kan lopen. We mogen aannemen dat U er alles aan zou doen om te voorkomen dat Uw kind "misbruikt" zou worden op wat voor een manier dan ook. Nu zijn uw paarden natuurlijk niét uw kinderen maar het zijn ook (uw) levende wezens, met recht op liefde, respect en bescherming. En hopelijk niet alléén maar geld-genererende machines!!! Doe ermee wat U wilt."
Mooi beschreven door de goeroe Bergstein, in de USA hét symbool voor de bestrijders van álles en iédereen die ook maar iets met doping te maken heeft . In de USA koerst men om extreem hoge prijzengelden, en waar véél geld is, zijn véél wolven, en dus zijn daar de problemen dan ook vele malen groter dan bij ons. Bergstein jaagt in vele van zijn artikelen op "trainer" Bill Robinson én zijn eigenaren die zich ieder jaar, "met oneerlijke methodes", miljoenen dollars aan prijzengelden toe-eigenen. Het reilen en zeilen van de "trainer" Bill Robinson heb ikzelf (jammer genoeg) van zeer nabij mogen/moeten maken; één van zijn eerste grote successen boekte hij namelijk in 1990 met de toen 2-jarige merrie Santa Royal, dat jaar dé grote rivale van onze eigen toenmalige crack ( o.a. 9 overwinningen op rij dat seizoen) Frances Jet Boko. Bill Robinson kwam in de sport aan het eind van dejaren '80 en had al een schimmig verleden; kreeg daarna v.d. ene op de andere dag veel succes; zat echter zélf nooit achter de paarden bij het trainen; liet dat aan de grooms over. Als andere trainers dat vreemd vonden noemde hij hen ouderwets, immers in de rensport deden jockeys ook de training voor trainers. Hij kocht in het begin alleen kant-en-klare 2-jarigen die wél voorzien moesten zijn van een simpele, ronde loop mét heel basic hoefbeslag; het balanseren van dravers kon hij niet en wou hij dus ook niet. Hij ging zich zo langzaam maar zeker louter-en-alleen toeleggen op pacers omdat dáár immers het balans-probleem veel minder speelt. Om het probleem van de vele schorsingen te ontwijken nam hij al vrij snel 2 "tweede-trainers" in dienst: Monte Gelrod en Carl Conte wiens beider vorige werkgever, … het casino van Atlantic City ( croupiers!)... was. De man & z'n team werden (in div. staten) steeds vaker "gepakt", andere eigenaren van the-good-old-times kwamen steeds meer in het geweer en mede als-gevolg-van hém werden in het begin jaren '90 de 24 uurs/pre-race/detention-barns in het leven geroepen. Die werden (en worden nu nog steeds) gefinancierd uit een klein % van het prijzengeld; iets wat de overgrote meerderheid van de Amerikaanse eigenaren er maar al te graag voor over hadden. In de grote races mét detention-barn had hij weinig succes meer maar verder ging Bill gewoon onverdroten door ondanks vele schorsingen en boetes voor div. "positieve gevallen" in diverse staten!!! In de periode 1997 tot 2000 was de man alleen al goed voor 5 Categorie 1 doping-gevallen en dat zijn dus de zwaarste die er zijn. Hij kreeg daarvoor toen o.a. een 10-maands-schorsing en US $ 50.000,= boete maar hij (lees: én eigenaren) ging steeds en altijd in beroep. Na heel wat rechtszaken (en nóg meerdere doping-gevallen) was zijn schorsing jaren later opgelopen tot 16 maanden maar "trainde" hij dus nog steeds vrolijk door en had zelfs in 2003 nog een Pacer-of-the-Year contender in Art of Major. In 2004 werd hij tenslotte veroordeeld voor 10 Categorie 1 doping-gevallen in diverse staten. Alléén al in de Staat Ontario/Can. kreeg hij een schorsing voor 5 jaar én een boete van CAD $ 100.000,=. Dit geval is niet uniek op zichzelf en dat er aan de huidige vorm van rechtspraak in de USA nog heel wat valt te sleutelen bewijst ook het geval Mark Capone. Mark Capone wordt "gepakt" in een race op de Meadowlands 27 maart 1998 , krijgt een 30-day-schorsing maar gaat in beroep. Bijna 3 jaar later roept een local rechter de New Jersey Racing Commission uiteindelijk terug op een technische futiliteit maar een hogere rechter verwerpt dát dan weer 3 maanden later. De zaak gaat weer verder en na nog vele malen "in-beroep" belande de zaak uiteindelijk bij the Superior Court in New Jersey en die deed definitief uitspraak op 18 maart 2003 , dat is dus ( op 9 dagen na ) 5 jaar later !!!
Bill Robinson is o.a. "gepakt" voor epogen / EPO (erythro poietin) en later voor z'n verbeterde uitvoering genaamd DAR (darbe poietin). [Note: Er wordt , op dit moment , alléén intensief op EPO getest in de staten New Jersey, New York, Delaware en Ontario/Canada; nu zijn dit wel dé staten waar het overgrote deel van de "grote koersen" verreden worden] Door het toedienen van EPO (of DAR) wordt de aanwas van rode bloedcellen gestimuleerd die verantwoordelijk zijn voor het zuurstoftransport in het bloed (het hierdoor dikker wordende bloed heeft/krijgt meer aerobe vermogen) en dus is er sprake van het op illegale manier verkrijgen (via het toedienen van deze glyco proteïnes) van meer opname-vermogen van het bloed. [Note: Bij mensen is dit feit bewezen; bij paarden, tot nu toe, nog nooit aantoonbaar bewezen] Maar er is een keerzijde van de medaille, zoals laatst omschreven in "The Blooded Horse", want op langere termijn (bij regelmatige toediening van deze glyco proteïnes) zal het lichaam anti-bodies gaan aanmaken die zich gaan richten op het in-activeren van de aanmaak van het diereigen natuurlijke epogen. Na diverse dodelijke slachtoffers (paarden dus) heeft Amgen, het bedrijf dat DAR op de markt brengt onder de naam Aranesp, vanaf februari 2005 op z'n verpakking staan dat bij gebruik van hoge doses Aranesp op langere termijn dit uiteindelijk de dood van het paard tot gevolge kan hebben. Zou Stanley Bergstein dit (onder meer) niet bedoeld hebben in z'n morele verhandeling van de verantwoordelijkheids-kwestie "uw kind-uw paard" ……
Ik las in de uitgave van "paardesport" van een paar weken geleden een bericht van Hans Sinnege dat er in Nederland, ondanks de daarvoor toegewezen Euro 10,= , al tijden niet meer op het gebruik van "milkshakes" gecontroleerd wordt. Dat komt de zuiverheid (en dus het vertrouwen bij de spelers/het publiek) inderdaad niet ten goede. Nu is (gelukkig !) die waarheid al weer achterhaald want precies dát weekeinde zijn ze bij het NDR weer begonnen met het afnemen van "milkshake"-testen, nadat er dus vanaf november 2005 tot zo medio januari j.l. dus geen afnames/testen hebben plaatsgevonden. Dus dat is wel geruststellend . In de USA wordt daar nú, feller dan ooit, op "milkshakes" gecontroleerd, dit om het vertrouwen van het spelend publiek niet te verliezen. Maar in Kentucky gaan ze daar zelfs nóg verder in. De grens voor het "positief" zijn (bij het gebruik van milkshake dus) ligt daar op 37 milimoles carbon-dioxide per liter plasma en daarboven dus. Omdat er nogal wat "trainers" ( lees: en eigenaren) zijn die de laatster tijd zélf zo'n "black box" (test machine die de hoeveelheid TCO2 precies aangeeft) hebben aangeschaft, zodat ze makkelijk en beter konden experimenteren hóe ze zo dicht mogelijk die onder-grens van 37 milimoles konden benaderen zónder gepakt te worden, is er een een half jaar geleden in Kentucky een voorstel tot wat nieuwe regelgevingen bijgekomen. Onder andere: Iedere persoon, niet zijnde een Kentucky State Control Official, bij wie zo'n machine in bezit wordt aangetroffen (óók veterinairs) is strafbaar en wordt vervolgd. Dat de voorgestelde straffen van de Kentucky Equine Drug Counsil niet mals zijn wijst wel het volgende uit: Bij een derde constatering op rij volgt uiteindelijk een boete van US $ 20.000,= en een schorsing van één jaar uit het desbetreffende beroep/functie die de persoon aldaar in de paardesport bekleed!!! In diezelfde nieuwe voorstellen wordt m.b.t. de zogenaamde "milkshakes" het volgende voorgesteld: Bij een eerste overtreding (dus boven de grens van 37 milimoles) volgt het verlies van het gewonnen prijzengeld, een boete van US $ 1.000,= én een schorsing van 75 dagen v.d. trainer plus een schorsing van 30 dagen v.h. paard. Een tweede overtreding, idem prijzengeld weg, boete nu US $ 2.000,=, trainer 150 dagen aan de kant en daarbij 45 dagen schorsing van het paard. Volgt een derde overtreding dan idem prijzengeld weg, boete nu US $ 3.000,=, trainer 1 jaar aan de kant en paard 60 dagen. Volgt er dan nog een vierde overtreding dan is het voor de trainer over-en-sluiten: Levenslange schorsing.
Hoe staan wij er qua doping-regulering in Europa voor vergeleken met de USA? Ik denk persoonlijk niet eens dat je echt een vergelijking kunt maken omdat ten éérste ons rechtssysteem heel anders is. In Zweden ben je als LID bij de STC aangesloten en in Nederland ben je een LID van de vereninging NDR. Enkel "beroep" is mogelijk maar niet oneindig zoals in de USA waar je via civiele rechtsprocedures het dus tot wel 5 jaar kan "rekken" en gewoon door kunt koersen. In Zweden en Nederland wordt je straf relatief gauw uitgesproken en gaat direkt in werking (vaak ook geldend in Europees verband) en bent je dus een bepaalde periode echt zonder leve-brood. In de USA komt daar nog bij dat, hoewel zwaar gestraft in de éne staat, je daarna altijd nog in de andere staten onbeperkt je beroep kunt blijven uitoefenen. De angst om daar gepakt te worden is dus gewoon veel minder en dat zie je ook terug in het óvermatige "dopinggebruik" in de USA. Ten tweede is alles op het gebied van "medicine regelgeving" in de paardesport daar al zoveel liberaler dat je sowieso al kunt stellen dat onze sport hier in Europa veel en veel "cleaner" is. Bijvoorbeeld fenylbutazon ( ontstekingsremmend; pijnstillend) is in Zweden en Nederland verboden maar in de USA, binnen bepaalde hoeveelheden natuurlijk, vrij en legaal te gebruiken. Maar misschien is het liberale klimaat in de USA het allerbest te beschrijven door wat over Lasix uit te leggen. Lasix is een verzamelnaam geworden voor alle produkten die furosemide bevatten. (De producent Intervet veranderde de produktnaam Lasix in 2001 in Salix maar als "gebruiksnaam" leeft in de volksmond Lasix gewoon door .) Furosemide is een urine-verdrijvende stof, dat verhinderd het lichaam tegen her-opname van elektrolytes (zouten in het lichaam zoals Natrium en Kalium) in de nieren. Zouten binden namelijk vocht en die verdwijnen uiteindelijk uit het lichaam via urine. Door veel urine te verdrijven vermindert het vochtgehalte in het bloed, wat de bloeddruk weer verlaagt en op deze manier hoeft het hart mínder hard te werken bij een prestatie. (In Zweden is het verboden maar bij de STC geven ze als recommendatie: áls furosemide al uit medisch oogpunt gegeven moet worden aan een paard houd dan een "zekere" wachttijd van één week aan tussen moment van behandeling én deelnemen aan wedstrijden.) In de USA is het in pricipe "vrij" , mits je het aankondigd. Een recente studie in "Hoofbeats" wees uit dat over een periode van 2 jaar ( LET OP ) in de rensport van de 48.000 startende paarden er maar liefst 44.300 koersten met Lasix, een ongelofelijke 92,3 % !!!!! In de sulkysport (dravers/pacers) lag het op 60 %, ook schrikbarend natuurlijk. En toch, Lasix mag alleen gebruikt worden als het als "noodzakelijk medicijn" voorgeschreven wordt door een veterinair maar zouden ál die paarden het écht nodig hebben. Nee natuurlijk niet. Het is algemeen bekend dat Lasix een goed te gebruiken "maskeringsmiddel" is om het gebruik van ándere (verbóden) middelen te maskeren. Hoe gaat het in de praktijk in z'n werk. Als er bij een paard "eens een keer" bloed is aangetroffen in z'n slijm in de luchtpijp dan mag een veterinair een Lasix-certificaat uitschrijven. En dan kan voor het paard het "Lasix-leven" beginnen!! Het paard krijgt als beloning voor het "behalen" van dit certificaat eerst een startverbod van 10 dagen. Daarna wordt er bij het aanmelden v.d. koersen áltijd vermeld: Koerst met Lasix. Dat houd daarna in dat het paard, bij iédere koers op iédere baan, zich 4 uur vóór z'n desbetr. koers meld in de Lasix Stal alwaar de dienstdoende baan-veterinair het paard injecteert met Lasix. (De te geven hoeveelheid substantie varieert wel weer van staat tot staat.) Daarna mag het paard pas ná de koers weer vocht tot zich opnemen, m.a.w. hij mag de 4 uur tot de koers absoluut niets drinken . Maar hij moet wel steeds vaker plassen (Lasix gaat werken) en wordt dus meer-en-meer dorstig daarom is het dus wél van groot belang voor het welzijn v.h. dier dat hij vóórdat hij naar de Lasix Stal gaat voldoende vocht tot zich krijgt . Even nog gauw iets over trainers in relatie tot maskeringsmiddel: Robert Belcher, een "top" draftrainer uit Ohio, goed voor vele, vele malen "gepakt". In "Hoofbeats" statistiek was te lezen dat in die 2 jaar 94 % van zijn paarden zijn gestart met Lasix; dochter Jenny Belcher idem dito % Lasix gebruik, een jonge trainster, ook leidende "top" trainster in Ohio, die in de allereerste maanden nadat ze haar trainers-licentie had, al goed was voor enkele Cat. 1 dopinggevallen!!! De appel viel hier niet erg ver van de boom…. Maar dat je gelukkig ook nog gewoon een toptrainer kunt zijn, zonder al die gekkigheid nodig te hebben, bewijzen wel Jimmy Takter, 2,7 % v.d. paarden op Lasix, en Trond Smedshammar, 4,9 %. Het is geen toeval dat het hier precies een Zweed en een Noor betreft ….
Hoe staan wij er qua doping-regulering voor bínnen Europa? Nu kun je in een zeer restrictief land als Zweden niet alleen met het woord doping volstaan want er zijn daar, naast de traditionele verboden stoffen, nog meer zaken die strict niet mogen in het belang van het dier en/of het spelend publiek. Toen Pegasus Boko ruim 2 maanden geleden de Grand Premio dei Commune won in Montegiorgio (Italy) werd hij door z'n Franse trainer Fabrice Souloy tussen de koersen door behandeld met de in Frankrijk steeds populairder wordende cryo-therapie (het sterk afkoelen m.b.v. vloeibare stikstof v.d. beenmuskulatuur direkt ná een zware training cq koers). Ook o.a. Jag de Bellouet en Kaseco Phedo worden hier zeer regelmatig mee behandeld. In Frankrijk en Italië is het toegestaan, in Zweden niet, zelfs (eigenlijk) niet in de training. In de reglementen staat letterlijk: " In het STC register ….strict verboden …. iedere vorm van afkoeling zó dat er vermindering van pijn/gevoel optreed in wedstrijd en/of training ". Zoals het dus óók verboden is in Zweden om een paard's been "lange tijd" met water te onderkoelen voor een koers, op grond v.d. zelfde regel. Persoonlijk is cryo-therapie in mijn ogen een onschuldige methode, nog in het belang van het dier ook, die niets anders doet (nét als in de voetballerij) dan het sterk bevorderen van de bloedsomloop (direkt ná het sterk afkoelen dus) om zodoende het beschadigde spierweefsel sneller te laten genezen. Een nóg andere methode is natuurlijk juist nú óók zeer actueel en wel "meso-therapie" Jag de Bellouet, die in alle voorbereidende koersen op de Cornulier en d'Amerique ver onder zijn niveau bleef, werd in de gehele week voorafgaand aan de Cornulier intensief behandeld met (naast cryo-therapie) meso-therapie, dit is een vorm van behandeling uit de "humane sector" en is bij paarden met acute problemen zeer goed toe te passen aangezien er geen grote ingrepen bij noodzakelijk zijn. Het deelgebied van het lichaam, dáár waar het paard steeds last van ongemakken heeft, daar brengt men d.m.v. een aantal injecties werkzame "vloeistoffen" aan, direkt onder de huid, in de huidlaag genaamd "mesoderm", vandaar de naam. De vloeistoffen, bestaande uit enzymen en vitamines, behoeven geen hoog medicinaal gehalte te bevatten; de gedachte is dat er diverse kleine reacties worden opgewekt die op hun beurt weer direkt hun effekt (zouden) moeten hebben op het onderhuidse bindweefsel. Door de kleine hoeveelheden vloeistoffen aan te brengen direkt onder de huid bij de zogn. "energiepunten" ( drukpunten) krijgt men dáár dus een drukopbouw die lokaal een snelle stimulatie ten gevolge heeft. Vergelijk het met "acupunctuur" dat, bij een juiste behandeling, ook een snel en stimulerend effect heeft . Meso-therapie is een zeer veel gebruikte methode in de humane sector zoals ter stimulatie tégen haaruitval en/of ter stimulatie van de gezichtshuid tegen b.v. rimpels. In Zweden zou je het zo kort voor een koers nooit mogen/kunnen toepassen aangezien er daar een algeheel cq. algemeen "injectieverbod" geldt, de laatste 4 dagen vóór een koers, ongeacht de soort substantie. En dit heeft natuurlijk alles te maken met de (te?) zeer grote macht die de "organisatie ter bescherming v.h. dier" daar heeft bij het "meekijken" bij de handhaving op de wet-der-paardenkansspelen. In Frankrijk geldt het veel liberalere principe: Zijn er géén ontoelaatbare substanties/stoffen aangetroffen in een doping-test, dan is er dus géén strafbaar feit gepleegd .
Zweden heeft zogezegd een drafsport met zeer restrictieve regelgeving. Dat bewijst wel de volgende verhandeling! In Zweden lag het aantal positieve dopinggevallen jaren- en jarenlang rond de extreem lage (maximaal) 5 per jaar, en dat bij ruim 1.100 koersdagen per jaar!!! Vorig jaar (2005) kwam uit op het lage totaal van 4 positives op méér dan 9.000 races!!! (Warmbloed-dravers +/- 8.100 races en koudbloed +/- 1.000). Maar daartussen lag een "zwarte" periode: Het 2'e halfjaar 2003, 16 positives en geheel 2004, 23 positives. En bijna alle serieuze toptrainers werden wel een keer als zondaar gebrandmerkt: Stefan Hultman, Timo Nurmos, Lutfi Kolgjini, Per Lennartsson etc. Terwijl juist in Zweden de trainers (gezien het zeer strenge beleid betr. doping) toch zo ontzettend voorzichtig zijn. Zo ontsloeg "master" Stig H Johansson eens een personeelslid die haar aspirines s'avonds was "vergeten" in haar tuigenkist; hij wil gewoon álle risico's zo veel mogelijk uit sluiten. Nu is achteraf álles makkelijk te verklaren maar de STC (die zelf zo extreem streng is naar z'n deelnemers toe) mag je gerust grove nalatigheid toedichten. In meer dan 50 % v.d. gevallen handelde het om de ontstekingsremmer/pijnstiller flunixin (zit o.a. in fynadine) en verder nog een groot deel om ongeveer dezelfde werkende middelen ketoprofen (zit in romefen) en naproxen. In veel v.d. gevallen handelde het om de banen Sundbyholm , Jägersro , Solvalla en Bergsåker. In veel v.d. gevallen werden paarden het slachtoffer die in "gastboxen" terecht kwamen ( de V75 is immers een rondreizend "circus" dat ieder jaar wel minimaal één keer op iedere drafbaan in de provincie komt). In veel v.d. gevallen stonden in die "gastboxen" doordeweeks óók paarden (vaak een paar dagen) die op de klinieken zojuist geopereerd/behandeld waren. In het geval "Per Lennartsson" kwam dr. Gunnar Nilsson zelfs met een schriftelijke verklaring dat hij nét daarvoor 3 paarden in de betr. stal had gesteld; allen net geopereerd; allen behandeld met de pijnstiller flunixin …. Stockholmse veterinairen riepen daarop de STC "op het matje" dat er recentelijk wel iets fout móést zijn gegaan met de testen/laboratoria, maar de STC gaf geen krimp. Toen kwam het inmiddels beruchte debat op TV 4 op een zondagmiddag ( jaja, in Zweden wordt de drafsport wel serieus genomen) waar STC's över-veterinair dr. Peter Forsberg was uitgenodigd te debatteren met enkele trainers. De trainers waren ten einde raad maar hij beweerde o.a. zonder-blikken-noch-blozen dat 1: er in de onderzoek's methoden niets veranderd was en dat de detectiegrens van b.v. flunixin (méér dan 50% v.d. gevallen) gewoon nog op 40 nanogr/ml urine lag en 2: dat er bij hem niets bekend was over ook maar een mogelijkheid van "besmetting" van een paard dat in een stal geplaatst werd (die weliswaar "schoon gemaakt was) waar daarvóór een ander paard was behandeld met flunixin. Toen kwam een week later …. van dr. Forsbergs eigen jur./veter. afdeling van het STC naar buiten dat ze op haar afdeling wel degelijk een uitgebreid rapport van een studie "flunixin-besmetting" van de Universiteit v. Uppsala uit 2001 hadden liggen. En dat daar o.a. in staat dat flunixin een "zeer gevaarlijk" stofje was uit het oogpunt van besmetting want het stofje kan vele weken in een box "liggen rusten" en daarna alsnog smetbaar zijn. Alléén maar de voerbak schoon schrapen, uitmesten en schoonvegen helpt lang niet volledig. Paarden kunnen in zo'n stal zelfs weken later event. via hun hoeven (mits genoeg hoeveelheid) nog flunixin "absorberen". (Alléén grondig schoonspuiten en dan ontsmetten geeft je volledige zekerheid) Toen dezelfde medewerkers ook nog schoorvoetend toegaven dat ze een jaar ervóór de detectiegrens (zonder iemand in te lichten) van o.a. flunixin verláágd hadden naar 15 nanogr./ml urine barste de bom …… Velen waren "gepakt" met waardes tussen de 30 en 40 ….. Op het einde van deze trieste periode werden Lutfi Kolgjni en Dag Gihle vrijgesproken en (de louter trainer) Timo Nurmos kreeg een rijverbod van 2 maanden …. Nu alles weer in een wat rustiger vaarwater terecht is gekomen blijft bij het STC (voor de trainers dus) het probleem c.q. de dreiging natuurlijk wél elke dag bestaan: De "extreem lage detectiegrenzen" voor bepaalde stoffen in Zweden. Aangetoond is nu, bijvoorbeeld bij ibuprofen, dat je al flink boven de "nulwaarde- detectiegrens" uitkomt als je de pech hebt dat een verzorgster net voor de koers eerst zélf een aspirine tabletje/ibuprofen inneemt (heeft barstende koppijn, kán voorkomen) en even later met dezelfde vingers het tonge-bandje bij het paard vastzet. Prestatie verhogend voor het betr. paard? Nee, natuurlijk niet, maar in een ongelukkige omstandigheid wordt je wél "gepakt" en aangeduid als doping-zondaar! Je kunt bijna stellen dat de Zweedse trainers in het huidige systeem van rondreizend circus, iedere week weer gebruik moeten maken van "andermans" gaststallen etc. onder de huidige doping-regelgeving zélf iedere week meedoen aan een heel ander spelletje dan V75: Dat van Russisch Roulette met zo'n 5 kogels in het magazijn …….. En dat in een land waar de Zweedse trainers tóch al onder flinke druk staan van eigenaren & fokkers én tel daarbij ook nog eens op de enórme mediabewaking van 2 "publieke" TV-kanalen ( TV4 en TV4+), 2 interne TV-produkties élke dag (banen én alle wedlokalen) en dan nog Travronden + 3 andere grotere tip-uitgaves!!! En dat dus allemaal voor 5 % van het gewonnen prijzengeld (catchdrivers krijgen ook 5 %) …..
Gezien het feit dat veel Nederlandse trainers de afgelopen tijd in Zweden vaak (en met succes !) aan de koersen hebben deelgenomen, onderworpen aan de hierboven beschreven zeer strenge Zweedse controles en condities én daarbij nooit positief zijn bevonden, geeft aan dat onze Nederkandse trainers zo slecht nog niet zijn. Letterlijk niet; en figuurlijk niet …. Nogmaals, ik zou het zonde vinden als wij in Nederland weer helemaal terug naar "af" gaan door niet meer constant op zgn. milkshakes te controleren. Daar moet mee doorgegaan worden, zo vaak mogelijk en op zoveel mogelijk banen ( er wordt door de deelnemers zelfs voor betááld) maar dan ook wél op een proffesionele leest geschoeid !!! (daarover zo iets meer). Want op het moment van gebruik van een zgn. milkshake door een trainer doet hij eigenlijk niets anders dan de rest van z'n collega-trainers proberen een-oor-aan-te-naaien. Proberen jezelf/je paard te bevoordelen, m.b.v. valse hulpmiddelen, is een laffe, verachtelijke daad en die mag/moet wat mij betreft keihard bestraft worden. Overal en altijd, ongeacht wie het is, zeven dagen per week. En dat geld wat mij betreft voor álle steroïdes, testosteron etc. Moedwillig bedrog moet je keihard afstraffen. Maar ik vind wel, mede ook gelet op datgene wat zich in Zweden afspeelde in 2003/2004, dat er wél wat meer begrip mag zijn voor de omschrijving "trainers verantwoordelijkheid" Het leiden van een grote stal met veel paarden, het in dienst hebben van veel (wisselend) personeel én met het (soms) actief moeten zijn op meerdere banen tegelijk, daar zijn natuurlijk altijd risico's aan verbonden. Neem nu de strafzaak van Hugo Langeweg van 25 november j.l. als voorbeeld. Russel November heeft één dag voor de koers (d.d. 30 july 2005 te Wolvega) door dierenarts Erwin van Gijtenbeek, zonder zich van de gevolgen bewust te zijn geweest én zonder (dus) iemand in te lichten, een pijnstillende injectie met o.a. de substantie Buthorpanol toegediend gekregen. Ongelukkig, absoluut onnodig (het paard heeft daarvoor én daarna ook bewezen zonder ontoelaatbare substanties de beste te zijn) maar het blijft natuurlijk wel gewoon "fout". Ik las in het slotprotocol van TC7/2005 dat, gezien H. Langeweg's 4'e positieve doping-geval in exact 3 jaar tijd, het zelfs even ter sprake is gekomen om "Hugo Langeweg z'n beroepsvergunning voor altijd in te trekken" maar " zover wilden ze nu nog niet gaan" ….. Nu is Hugo Langeweg één van die "grote" stallen die ik hierboven omschreef, met paarden die vaak, veel en overal aan de start komen. Met daarbij dus ook alle risico's van dien. Op Hugo Langeweg's paarden kun je altijd een gokje wagen want hij heeft zijn paarden immer op-en-top in conditie en hij verdedigt altijd tot in het uiterste de belangen van het spelend publiek . En daarbij wordt dus weleens een verkeerde veterinaire afweging gemaakt, en natuurlijk is/blijft hij ten-allen-tijde verantwoordelijk maar je zou alles wél in z'n perspectief moeten kunnen blijven zien. Ja , sorry dat ik nu even echt héél kritisch ga zijn, en natuurlijk bekijk ik de zaken wel een beetje door een (veel professionelere) "Zweedse bril ", maar mijns inziens is het Tuchtcollege in Nederkand op dit moment zélf ook niet meer dan een "op amateuristische leest geschoeid college dat echte professionals moet/doet bestraffen". Er is/zijn in Nederland voor onze trainers niet of nauwelijks propere informatie cq lijsten voorhanden van medicamenten met welke specifieke stoffen die bevatten, geen officiële richtlijnen naar trainers toe over "wachttijden" bij behandelingen met specifieke substanties, kortom het oogt allemaal weinig professioneel etc. etc. In het O.B. 1 van 2006 staan op pag. 14 & 15 wat drempelwaardes beschreven zoals b.v. dezelfde 37 milimoles per liter plasma bij "milkshake" misbruik maar waar ze in andere landen een paard "testen op milkshake misbruik" vóór dat het paard een inspanning mag gaan plegen wordt een paard in Nederland net zo makkelijk nog even getest ná te zijn voorgewerkt. Een paard heeft dan, door nét een grote inspanning te hebben geleverd, méér zuurstof in z'n bloed opgebouwd dus dan kun je wel standaard-drempelwaardes hebben overgenomen uit andere landen maar op zo'n moment zeggen die referentie-waardes niet zo veel meer. Ik denk dat wij op langere termijn naar een ander soort onderzoeks-methode toe moeten en ik weet dat Camiel Mellegers van het NDR daar met zijn Franse collega's al over in gesprek is. Ik hoop dat het (gauw) wat oplevert want nogmaals, mijns inziens staat in Nederland onze sport op het gebied van richtlijnen, regelgeving, informatie-verstrekking, rechtspraak, het tuchtcollege en wat-al-niet-meer met het opsporen en bestraffen van doping te maken heeft zélf nog in de fase van de kinderschoenen maar ze doen wél straffen met grote-mensen-regels.
Moraal: Als je zélf je zaken bij het tuchtcollege nog totaal niet voor elkaar hebt … hoe kun je dan in vredesnaam andermans zaken op een juiste en gefundeerde wijze be- en veroordelen. Ik heb d.m.v. mijn stukje geprobeerd het begrip "doping" wat uitvoeriger te belichten door het van verschillende kanten (en landen) te belichten. Ik hoop hierdoor mede een positieve bijdrage te hebben geleverd aan een andere kijk óp cq een gezondere discussie rondóm het begrip "doping" en alles wat daar dus bij komt kijken. In mijn volgende (maart) column beloof ik U bij deze om weer gewoon de normale alledaagse "positieve" dingen te brengen.
Tot eind maart , groetend John Bootsman .
P.S. Om de boel toch nog wat vrolijker af te sluiten hier nog gauw even een leuke actuele gebeurtenis . We schrijven afgelopen zaterdag (11 maart) / Vincennes / de Prix de Janval : Met nog 1000 meter te gaan verliest Dominiek Locqueneux, die de grote favoriet "# 4 Palermo" rijdt, zijn zweep. Bazire, die op dat moment náást hem ligt met een outsider "# 8 Paolo Berry” , knikt naar hem en zegt : ”Hier neem mijn zweep, mijn paard heeft toch geen enkele kans vandaag”. Locqueneux vervolgt de koers, nu weer mét zweep, wint de koers, Bazire eindigt inderdaad ongeplaatst en het spelend publiek is tevreden. Maar niet de rijder van de 2'e aankomende, ene Ouvrie, en die dient protest in. Bazire moest boven komen, er werd hem verteld dat hij een zeer ernstig vergrijp had gepleegd, hij zijn eigen kansen niet optimaal verdedigt had , hij een andere deelnemer onreglementair bevoordeeld had etc. en ….. kreeg een "zware" berisping . Waarom werd Bazire niet geschorst? Het antwoord is erg simpel : Dat kunnen de PMU en de Societé zich eenvoudigweg niet veroorloven ….. Een onderzoek van de PMU over de laatste 12 maanden heeft uitgewezen dat de TIERCE koersen waar Bazire wél in mee heeft gereden véél meer omzet hebben gegenereerd dan die waarbij Bazire niet meedeed !!! Het franse publiek is helemaal gék met/van Bazire en er worden door het "grote publiek" wekelijks enorme bedragen ingezet in de TIERCE koersen louter op "de rijder" Bazire. Bazire betekent dus gewoon "big business" en die schors je niet zomaar en zeker niet voor zo iets "onbenulligs" als je eigen kansen niet optimaal verdedigen cq een andere deelnemer onreglementair bevoordelen ….. Je zou deze gebeurtenis bijna als schoolvoorbeeld letterlijk kunnen neerschrijven in de "Dikke van Dale" en er de uitdrukking ”MET DE FRANSE SLAG” aan meegeven. Geweldig, of niet soms …..